ben kucukken o zamanlar en yakin arkadasim seda'nin hayatini da gormek isterdim. gozlerime sadece kendi yasantima sahit oluyor diye sinirlenirdim kizardim aglardim. birgun dayanamayip bu istegimi annemle paylastigimda haylice ve hallice sasirmisti, uzulmustu. annemin 'senin hayatin sana yetmiyor mu ?' sorusuyla yuzlesmemden sonra hayatimda hicbir zaman hicbir sey bana yetmedi, yetmez.

ilk kopyami hatirlamam ama kopya olayina dair en uzucu hatiram da canim arkadasim seda ile yanyana oturdugumuz zamanlarda yasanmistir. garip hareketleriyle unlenen seda sinav oncesi kitabin koselerini yalar, uzerine otururdu. boylece sinavdan cok iyi not alacagina inaniyordu ve aliyordu da. sayisal derslerde bu basarisini gosteremeyen canim seda, islemleri yaparken kendimi kaybettigim - kagidimdan bir saniye olsun gozlerimi ayirmadigim bir matematik sinavinda cogu soruyu benim cevaplarima bakarak, ona gore cozum yollarini ornek alarak benimle ayni notu almisti. matematik ogretmenimiz durumu farkedip ikimizle konustugunda kendisinden titreyen cenemle ancak ozur dileyebilmistim. ogretmenlerime gonulden bagli ve meslegi olarak da ogretmenligi secmis oldugum icin seda'nin ogretmenine karsi yaptigi bu saygisizligi hic kabullenemedim, o zamandan beri de seda'yla hic konusmadim. kac seneler gecmesine ragmen hala bu olayi kendi acimdan degerlendiremem, nuray hanim'in onunde hala utanirim (ogretmenlerimle bagimi koparmam, koparmayi hic sevmem).

en son kopyami hatirliyorum, gecen hafta tiyatro dersinde sorularin cevaplarini bilmeme ragmen kopya cekebilecegim bir ortam oldugu icin beynimi zorlamak istemedim ve a4 kagidindaki notlari cikardim, birebir aynisini yazdim, 85 aldim.

aslinda ben onyargili bir insanim, karamsarim. bir ise olmaz diyerek baslarim, her insana kotu insan olarak yaklasirim. ne zaman ki isler yolunda gider yuzum guler. karsimdaki insanin aklimdaki eksileri bir bir yok etmesiyle birlikte ben de utanir elini tutarim. bu huyum ister istemez insanlarla arama bir mesafe koymami saglar yoksa ben zaten mesafe insani falan degilimdir, ilk goruste asik olur ilk bakista 'arkadas olsak ya ?!' derim. ha dusunurseniz bu yaklasimin pek hos degilmis ttku hanim, haklisiniz derim. bu yuzden neler kaybetmisim, nelerden vazgecmisim; hepsi canimi acitir ama ben hakliyim.

en sacma huyum ya da diyeyim ki en fena takintim vucudumdur. tartida 1 kilo fazla gelsem 3 gun yemek yemem, hicbir sey yemem. sagliksiz vucudumun zorla yakaladigimin formunu korumak icin olmadik seyler yaparim, hasta olurum, vitaminsiz kalirim, canim cikar huyum cikmaz.

cep telefonum nokia, modelini bilmiyorum ama bence tam bir kiz telefonu. kiz telefonu olmasindan ziyade beni anliyor. er bey ile birlikte ise gittigimiz zamanlar er bey'in kol saatime nazar degdirdigi icin bozulmasiyla cep telefonumun saatine guvenir olmustum. fakat emektar telefonum yillarin yorgunlugundan artik bir efendim dememe kalmiyor kendiliginden kapaniyordu, kendisini yeniden actigimda ise saat kapandigi dakikada takili kaliyor, ilerlemiyordu. yani saatini calistiracak kadar bile sarji dayanmiyor, bir arkadasim bu durumu 'ttku istediginde zamani bile durdurabilir.' diye yorumlarken ben 'ama tutamiyorum zamani..' diye sarki soyluyorum.

ask dedigin sey biraz senden bahsetmektir.

en sevdigim blog suyun icinde silep ama artik yazmiyor.

cicek dilegim ?