hergun kendi kendime tekrarladigim, zaman zaman cicek dilegim ile de paylastigim bir dusunce: hayat cok garip; daha ne kadar cok okuyacak, izleyecek, gorecek, yasayacak seyler var. her yerde yazili kagitlar var, bunlar birlesip dergi oluyor, kitap oluyor, fotograflar ekleniyor, bir seyler ciziliyor ilustrasyon oluyor, bir seyler karalaniyor modern gorunuyor ama sanki hepsi tek tek yukunu omzuma ekliyor. okumazsam, takip edemezsem, bir yazarin tespitiyle gunumu kurtaramazsam kendimi kotu hissediyorum. "ispanyol filmleri ne guzel degil mi arkadasim, gel birlikte izleyelim ?" diyebilmekten oteye gidemeyen yorum ve onerilerimle izleyebildigim tum filmleri izleyip izleyemedigim her bir film icin uzuluyorum, suratimi asiyorum. bardagin dolu tarafini hic gormuyorum, doymuyorum.


hal boyle olunca nefsime bir dur! demeden farkli farkli turlere ve ayni zamanda alakasiz konulara kapilip gidebiliyorum. bu yazili kagitlar, ekrandaki oyuncular kafamda bir butunluk saglamama hic yardimci olmuyorlar ve ben bunlari dusunurken uyuyakaldigim icin hepsi ruyalarima giriyor. i. sehrinde gogol'un paltosunu okuyarak uykuya daldigim icin ruyamda da kitabi yasadim. gogol'un eprimis paltosu beyazmis, oguz atay'in karakterine fit olmus ve ben de uzaktan beyaz gogol paltolu oguz atay adamini gorup "anam, gocuga bak !" diye unlemisim.


bir duzene oturtamadigim kitap / film turleri, bir umit sayin ardindan blonde redhead, once american ganster sonra en romantik komedi, isimlerini bir turlu aklimda tutamadigim yonetmenler ve onlarin unlu isleri, zamaninda okudugum ama olay orgusunu unuttugum hikayeleri hatirlamaya calisirken doktugum terler / zamaninda izledigim ama senaryosunu unuttugum filmleri hatirlamaya calisirken filmin yeniden yarisini izlemeler beni cok yoruyor.


"hepsini, her seyi, herkesi, tum okumalari / izlemeleri, gorup duymalari bir duzene koysam ne kadar mutlu olacagim.." dusuncesi de artik beni daha fazla geriyor, unutkanligim basima daha fazla dert oluyor. boyle devam etsem diyorum ama rahatsizim, aklima bir suru cozum yolu geliyor ama hepsi zor. useniyorum. boyle bir sure daha devam edeyim dedikce de kendimden utaniyorum. degistireyim, bak rahatsizim diyorum, hayatim bunlarla geciyor baska isin yok, bari bunlari duzenle istiyorum ama namumkun.


hangi sinava calisacagima da karar veremedigim icin hangi sinav yaklastiysa ona calisiyorum. x dersinin notlariyla iki gun sonra sinavi olan y dersinin konulari kafamda birbirine karisacak diye her sinava sinavdan onceki gun calismayi seciyorum. sinavlara girip ciktiktan sonra zaten her sey birbirine karismis oluyor ve o zaman da kendimizi eglenceye, senliklere, festivallere veriyoruz. cok vicdan azabi cekersek de "ogrencilik iste.." diyip geciyoruz.


duzenli olarak spor salonuna gittigim icin farkli farkli insanlari spor yaparken gozlemleyebiliyorum ve kosu bandindayken kitap okuyabilen insanlar var; goruyorum. hayatinda belli aktiviteleri cesitli sekillerde birlestiren ogrenciler de mevcut. beni hayattan sogutuyorlar ve icimden diyorum ki kendilerini bu yonde gelistiren, hayatlarini duzene sokabilen insanlarin buyuk cogunlugu coca cola zero'yu da seviyorlardir. boyle boyle kendimi bitiriyorum, yitip gidiyorum.


her cicekten bal ala ala nereye kadar bakalim. salak ttku.