gun icinde uzun uzun descartes'in felsefesini dusunuyorum. gaza gelip kurtulayim su gundelik heveslerimden, maddemden diye bagiriyorum orada burada. gitsin kucumsenen estetik kaygilarim, bitsin kavgalarim. tabiatimdan soguyorum, o elimde tuttugum bardagin gercekligini yadsiyorum. celalleniyorum. ters yonden gelen insanlara 'daaaayt !' diye bagirip 'gelmeyin ustume, gelmeyin dedim !' diye cikisiyorum. kufrediyorum icimden mazlumun hacmine, kutlesine; duz gidiyorum. sonra usulca, hicbir sey olmamis gibi devam ediyorum. dilimde bir turku: ah yalan dunyada, yalandan yuzume gulen dunyada..

cok ozluyorum. mesela bisikletle claremont'tan donerken hadi bir de su yoldan gideyim diyip pomona muzesini buldugumda icimden gelecekte bu ani, burayi ozleyecegimi dusunmustum. ama mesela prof. farrell'in dersini gecmek icin gunlerce kutuphanede yasarken, anne ozleminden nefes alamazken 'bi' gitsem, hic ardima bakmayacagim.' diye bol unlemli ahkamlar kesiyordum.

gunesli gunleri ozluyorum. cok usuyorum ben. ayaklarimi yere basma fobisi olusturdum, bacaklarimi devamli karnima cekiyorum. usuyecegim diye odum kopuyor. etrafimdaki herkesi tedirgin ediyorum, 'ya usursen ?'. gecen sene bu zamanlar havuzdan cikip gunesleniyorduk. gecen sene bu zamanlar gunesleniyor olmasaydim, dunyanin o tarafinda simdi saatin daha cok erken oldugunu ve gun dogunca gunesli gunun kapida oldugunu bilmeseydim; belki simdi bu kadar cok usuyor olmazdim.

bos zamanlarimizin oldugu o harika girls night out gunlerimi ozluyorum. birlikteyken yedigimiz kebaplarin, ictigimiz saraplarin kilo aldirmadigi geceleri hasretle aniyorum. annemi ozluyorum, koca yillarim annemi ozleyerek geciyor zaten. ozluyorum iste.



yazasim gelmiyor demeyeyim ama yazmak da istemiyorum pek. ne yazmisim ki bu zamana kadar, ne yemisim ne icmisim nerede gezmisim ne izlemisim ne okumusum ne sevmisim ne sevmemisim. fayda yok, faydam yok. allahtan ziyani da yok, internet babamizin mali. paylasmaksa amacim hala borges okuyorum, uyumadan once bitki cayi iciyorum ve bikkinlikla ders calisiyorum. etrafimda kimseler kalmadi, bir elin parmaklarini gecmezler. galiba bacaklarimi karnima cektikce icime kapaniyorum.

gozlugum kirildi ve her zaman umutluyum.

sukur rabbime.




.